งานศพ มิส พัฒนา
posted on 30 Jun 2009 16:18 by dusit21 in AC111
ต้นเดือนกรกฎาคมนี้ ก็จะครบสี่ปีแล้ว สำหรับครูท่านหนึ่งที่เส้นเลือดฝอยในสมองแตก
ทำให้ร่างกายเกิดเป็นอัมพาต ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้
แถมคอก็ถูกเจาะเพื่อนำเสลดออก ทำให้ไม่สามารถมีเสียงพูดได้
หลายครั้งหลายคราที่ไปเยี่ยมมา มิสเค้าก็จะร้องไห้ ดีใจ
ตื้นตันใจทุกครั้งที่ยังมีลูกศิษย์ลูกหาไปเยี่ยมเยียน
สติมิสยังครบถ้วน แต่กายนั้นมันไม่สามารถที่จะควบคุมได้
นอนอยู่บนเตียง ในบ้านพี่สาว หลังเล็กๆ ในมุมหนึ่งแถวสุขสวัสดิ์
พร้อมเจ้าหน้าที่คอยดูแล ตามกำลัง มาจนจะครบ 4 ปีแล้ว
ยังจำได้เลยว่า ครั้งนั้น ศิษย์เก่า ผู้ปกครอง นักเรียน และ คณะครู
ต่างช่วยเหลือทางด้านทุนทรัพย์กันอย่างเต็มที่
และยังมีข้อดีอีกหนึ่งข้อ ของท่านหัวหน้าเผ่ามด และ มิสละออ
แม้ว่าหลายครั้งหลายหน จะมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน
แต่ในเรื่องนี้ มิสละออได้ทำเรื่องจ่ายเงินเดือนให้มิสพัฒนา ตามปรกติ
เปรียบเสมือนว่า ยังเป็นครูผู้สอนอยู่ในโรงเรียน
และท่านหัวหน้าเผ่าก็ไม่ปฎิเสธที่จะจ่ายให้แต่อย่างใด
เมื่อ ม.วิวัฒน์ มาปฎิบัติหน้าที่แทน ก็ยังคงดำเนินการจ่ายเงิน
ให้กับทางพี่สาวมิส เพื่อนำไปใช้ในการดูแลต่อไป....
มิสไม่ได้แต่งงานมีครอบครัว อาศัยอยู่กับพี่สาวและหลานๆ
เมื่อวานนี้ก็ได้ข่าวว่ามิสเค้าช็อค ต้องนำส่งโรงพยาบาลโดยด่วน
เมื่อถึงโรงพยาบาลแพทย์ก็รีบนำเข้า
ห้อง ICU ชั้น 2 โรงพยาบาลบางประกอก 3 ถ.สุขสวัสดิ์
ตัดกับบริเวณวงแหวนพอดี
แล้วแจ้งให้ญาติทราบว่า มิสได้หยุดหายใจตั้งแต่ก่อนถึงมือหมอ
แต่โรงพยาบาลได้ทำการปั๊มหัวใจให้ และบอกว่าให้ทำใจ
เพราะสภาพที่เห็นนั้น มิสหายใจเองไม่ได้
ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ กำหนดลมเข้าออกให้ตลอดเวลา
การเต้นของหัวใจ และ ความดัน ก็เกิดจากอานุภาพของยาเท่านั้น.....
มันหมายความว่าอย่างไรหรือ................
ญาติทุกคนต่างก็พูดไม่ออก ไม่เข้าใจ ทำตัวไม่ถูก อะไรคือทำใจ...
จะเป็นอย่างที่เจ๊เข้าใจหรือเปล่า
เคยมีหลายเคส ที่ผ่านมาในชีวิตเจ๊ ที่หมอจะพูดตรงๆ เลยว่า...
ร่างกายที่นอนอยู่นี้ เค้าไปแล้วนะ แต่ที่เห็นว่าหัวใจเต้นได้
ร่างกายยังขยับตามแรงลมที่ปั๊มเข้าไปหน่ะ ไม่ได้ตอบสนองหรอก
และจากสภาพที่เห็นมิสเค้านอน ม่านตาเปิดโพลง ไม่ตอบสนองต่อสิ่งใด
จนพยาบาลต้องเอาสำลีมาปิดไว้แทน มันคืออาการที่เขาเรียกว่า ทวารเปิดใช่ไหม
อดรนทนไม่ได้ จึงต้องเข้าไปปรึกษากับพยาบาลโดยตรง
แล้วคำตอบก็ต้องทำให้เศร้าใจ.....
เราจะทำอย่างดีที่สุด แพทย์สั่งให้ให้ยากระตุ้น
จนร่างกายไม่ตอบสนองกับยาแล้ว จึงจะหยุดให้ยา
ไม่มีการถอดสายออกแน่นอนคะ.....
ไม่มีสักคำสำหรับคำว่าฟื้น ไม่มีสักคำพูดว่ารักษาให้หาย
ทุกสิ่งทุกอย่าง หมายถึง การยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดเท่านั้น
ปาฎิหารย์มันหาซื้อได้ที่ไหน มันจะเกิดขึ้นได้ไหม....
มันเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวด ที่ทุกคนยังไม่อยากยอมรับการจากไป
ยังเฝ้าสวดมนต์ภาวนาให้เธอกลับมา
แม้ว่าหลายคนจะบอกว่า ให้สวดมนต์ให้เธอจากไปแบบสงบด้วยดี
ขอใช้เนื้อที่ส่วนนี้มอบให้เธอ อีกหนึ่งคุณครูในดวงใจ
ที่เสียสละเพื่อโรงเรียนมาตลอด มิสแหม่ม พัฒนา วงศ์จันทร์
=========================
ราวบ่ายสองโมงของวันเสาร์....
เจ๊ได้รับการติดต่อจากครอบครัวของมิสพัฒนาให้รีบมาโรงพยาบาล
เนื่องจากร่างกายเริ่มไม่ตอบสนองกับยาที่เข้าไปกระตู้นแล้ว
หัวใจเริ่มแผ่วเบาไปเรื่อยๆ.........
บ่ายสองโมงครึ่ง พอเห็นเบอร์โทรศัพท์ของญาติมิสอีกที
ก็ไม่อยากจะรับเลย เพราะพอจะเดาได้คร่าวๆ แล้วว่าเค้าจะบอกว่าอะไร
ความจริงอันแสนจะเจ็บปวด (แม้ว่าจะปลอบใจตัวเองว่าเป็นธรรมดาของชีวิต
มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย กันทุกคน....แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ง่ายๆ)
พระคุณที่สามงดงามแจ่มใส....
กว่า 25 ปีที่รู้จักและคุ้นเคยกับมิสมา
มันเป็นความผูกพันธ์ที่ค่อยๆซึมลึกเข้าไปในจิตใจ
เริ่มจากพ่อแม่ ก็มีพระคุณครูนี่ที่เจ๊ให้ความสำคัญเคารพนับถือสุดหัวใจ
ช็อคกับความจริงที่เกิดขึ้น แม้ว่าเมื่อคืนจะทำใจแล้วบ้างบางส่วน
แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป .....อยากจะทิ้งตารางงานที่นัดไปแต่ก็ทำไม่ได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ไปดูใจมิสไม่ทัน
นัดที่โรงเรียนกับน้องๆเชียร์แล้วว่า 4 โมงจะพาไปหาสปอนเซอร์จตุรมิตร
ก็จำต้องหน้าชื่นอกตรมเข้าโรงเรียน และ เพื่อจะได้ไปแจ้งข่าวให้กับคุณครูทราบด้วย
ห้าโมงตรงก็ไปถึงวัดราษฏร์บูรณะ บุคคโล
ยังทันที่จะเข้าร่วมประกอบพิธีรดน้ำศพ
ภาพที่เห็นถูกแต่งให้สวยงามตามสภาพเท่าที่ทำได้
แต่อย่างไรมิสก็ยังคงงดงามอยู่ในจิตใจเสมอ
หลังจากส่งคราวข่าวให้กับรุ่นพี่รุ่นน้องรุ่นต่างๆ และ ทางโรงเรียน
ก็พบว่า มีความตื่นตัวจากศิษย์เก่าในหลายๆ รุ่น ถามไถ่กันมามากมาย
สุริยน ศรีอรทัยกุล (Beauty Gems AC105) ก็ส่งพวงหรีดมาด้วยความรวดเร็ว
ฐาปน สิริวัฒนภักดี (Thai Bev - Chang Beer) ก็ติดต่อเป็นเจ้าภาพในนามรุ่น 107
มิสไพบูลย์ สำนักอธิการ ก็เป็นธุระให้ทางโรงเรียนเป็นเจ้าภาพด้วยความฉับไว
ญาติๆมิส เค้ารู้สึกดีมากๆ เลย สำหรับการที่มิสเค้าได้มาเป็นครูอัสสัมชัญ
แล้วมีคนที่รักมิสมากมายถึงเพียงนี้.............
เสร็จจากงานศพ ก็กลับบ้าน ทำโน่นทำนี่ ไปเรื่อยๆ
ตั้งแต่บ่าย...น้ำตามันแน่นในอก ไม่มีไหลออกมาสักกะหยด
แต่คืนนี้ยามที่อยุ่ในห้องคนเดียว
ความเหงา ความโดดเดี่ยวก็เริ่มถามหา
คิดถึงการจากไป อย่างที่ไม่มีวันกลับมา
ภาพความจริงที่เราทำเป็นไม่นึกถึง ตลอดบ่ายที่ผ่านมา
มันอัดอั้นอยู่ในใจ หาทางระบายไม่ได้
เจ๊ก็เลยต้องขอใช้เนื้อที่ส่วนนี้อีกครั้ง
เพื่อเขียนความรู้สึกลึกๆที่อยู่ข้างใน
เพื่อให้น้ำตาที่ตกใน มันได้ไหลพลั่งพลูออกมา
ยังคงรักและคิดถึง มิสเสมอ...มิสพัฒนา วงศ์จันทร์
==================
กำหนดการงานศพ
ศาลาลาภเรืองยศ วัดราษฎร์บูรณะ บุคคโล (เลย Big C มาเล็กน้อย)
สวดพระอภิธรรมศพ 5 วัน 19.30 น.
วันเสาร์ 27 ญาติและครอบครัว
วีนอาทิตย์ 28
วันจันทร์ 29 AC107
วันอังคาร 30 โรงเรียนอัสสัมชัญ
วันพุธ 1
ประชุมเพลิง
วันพฤหัส 2 เวลา 14.00 น. (มีการทำบุญเลี้ยงพระแต่เช้า)
ทำให้ร่างกายเกิดเป็นอัมพาต ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้
แถมคอก็ถูกเจาะเพื่อนำเสลดออก ทำให้ไม่สามารถมีเสียงพูดได้
หลายครั้งหลายคราที่ไปเยี่ยมมา มิสเค้าก็จะร้องไห้ ดีใจ
ตื้นตันใจทุกครั้งที่ยังมีลูกศิษย์ลูกหาไปเยี่ยมเยียน
สติมิสยังครบถ้วน แต่กายนั้นมันไม่สามารถที่จะควบคุมได้
นอนอยู่บนเตียง ในบ้านพี่สาว หลังเล็กๆ ในมุมหนึ่งแถวสุขสวัสดิ์
พร้อมเจ้าหน้าที่คอยดูแล ตามกำลัง มาจนจะครบ 4 ปีแล้ว
ยังจำได้เลยว่า ครั้งนั้น ศิษย์เก่า ผู้ปกครอง นักเรียน และ คณะครู
ต่างช่วยเหลือทางด้านทุนทรัพย์กันอย่างเต็มที่
และยังมีข้อดีอีกหนึ่งข้อ ของท่านหัวหน้าเผ่ามด และ มิสละออ
แม้ว่าหลายครั้งหลายหน จะมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน
แต่ในเรื่องนี้ มิสละออได้ทำเรื่องจ่ายเงินเดือนให้มิสพัฒนา ตามปรกติ
เปรียบเสมือนว่า ยังเป็นครูผู้สอนอยู่ในโรงเรียน
และท่านหัวหน้าเผ่าก็ไม่ปฎิเสธที่จะจ่ายให้แต่อย่างใด
เมื่อ ม.วิวัฒน์ มาปฎิบัติหน้าที่แทน ก็ยังคงดำเนินการจ่ายเงิน
ให้กับทางพี่สาวมิส เพื่อนำไปใช้ในการดูแลต่อไป....
มิสไม่ได้แต่งงานมีครอบครัว อาศัยอยู่กับพี่สาวและหลานๆ
เมื่อวานนี้ก็ได้ข่าวว่ามิสเค้าช็อค ต้องนำส่งโรงพยาบาลโดยด่วน
เมื่อถึงโรงพยาบาลแพทย์ก็รีบนำเข้า
ห้อง ICU ชั้น 2 โรงพยาบาลบางประกอก 3 ถ.สุขสวัสดิ์
ตัดกับบริเวณวงแหวนพอดี
แล้วแจ้งให้ญาติทราบว่า มิสได้หยุดหายใจตั้งแต่ก่อนถึงมือหมอ
แต่โรงพยาบาลได้ทำการปั๊มหัวใจให้ และบอกว่าให้ทำใจ
เพราะสภาพที่เห็นนั้น มิสหายใจเองไม่ได้
ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ กำหนดลมเข้าออกให้ตลอดเวลา
การเต้นของหัวใจ และ ความดัน ก็เกิดจากอานุภาพของยาเท่านั้น.....
มันหมายความว่าอย่างไรหรือ................
ญาติทุกคนต่างก็พูดไม่ออก ไม่เข้าใจ ทำตัวไม่ถูก อะไรคือทำใจ...
จะเป็นอย่างที่เจ๊เข้าใจหรือเปล่า
เคยมีหลายเคส ที่ผ่านมาในชีวิตเจ๊ ที่หมอจะพูดตรงๆ เลยว่า...
ร่างกายที่นอนอยู่นี้ เค้าไปแล้วนะ แต่ที่เห็นว่าหัวใจเต้นได้
ร่างกายยังขยับตามแรงลมที่ปั๊มเข้าไปหน่ะ ไม่ได้ตอบสนองหรอก
และจากสภาพที่เห็นมิสเค้านอน ม่านตาเปิดโพลง ไม่ตอบสนองต่อสิ่งใด
จนพยาบาลต้องเอาสำลีมาปิดไว้แทน มันคืออาการที่เขาเรียกว่า ทวารเปิดใช่ไหม
อดรนทนไม่ได้ จึงต้องเข้าไปปรึกษากับพยาบาลโดยตรง
แล้วคำตอบก็ต้องทำให้เศร้าใจ.....
เราจะทำอย่างดีที่สุด แพทย์สั่งให้ให้ยากระตุ้น
จนร่างกายไม่ตอบสนองกับยาแล้ว จึงจะหยุดให้ยา
ไม่มีการถอดสายออกแน่นอนคะ.....
ไม่มีสักคำสำหรับคำว่าฟื้น ไม่มีสักคำพูดว่ารักษาให้หาย
ทุกสิ่งทุกอย่าง หมายถึง การยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดเท่านั้น
ปาฎิหารย์มันหาซื้อได้ที่ไหน มันจะเกิดขึ้นได้ไหม....
มันเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวด ที่ทุกคนยังไม่อยากยอมรับการจากไป
ยังเฝ้าสวดมนต์ภาวนาให้เธอกลับมา
แม้ว่าหลายคนจะบอกว่า ให้สวดมนต์ให้เธอจากไปแบบสงบด้วยดี
ขอใช้เนื้อที่ส่วนนี้มอบให้เธอ อีกหนึ่งคุณครูในดวงใจ
ที่เสียสละเพื่อโรงเรียนมาตลอด มิสแหม่ม พัฒนา วงศ์จันทร์
=========================
ราวบ่ายสองโมงของวันเสาร์....
เจ๊ได้รับการติดต่อจากครอบครัวของมิสพัฒนาให้รีบมาโรงพยาบาล
เนื่องจากร่างกายเริ่มไม่ตอบสนองกับยาที่เข้าไปกระตู้นแล้ว
หัวใจเริ่มแผ่วเบาไปเรื่อยๆ.........
บ่ายสองโมงครึ่ง พอเห็นเบอร์โทรศัพท์ของญาติมิสอีกที
ก็ไม่อยากจะรับเลย เพราะพอจะเดาได้คร่าวๆ แล้วว่าเค้าจะบอกว่าอะไร
ความจริงอันแสนจะเจ็บปวด (แม้ว่าจะปลอบใจตัวเองว่าเป็นธรรมดาของชีวิต
มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย กันทุกคน....แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ง่ายๆ)
พระคุณที่สามงดงามแจ่มใส....
กว่า 25 ปีที่รู้จักและคุ้นเคยกับมิสมา
มันเป็นความผูกพันธ์ที่ค่อยๆซึมลึกเข้าไปในจิตใจ
เริ่มจากพ่อแม่ ก็มีพระคุณครูนี่ที่เจ๊ให้ความสำคัญเคารพนับถือสุดหัวใจ
ช็อคกับความจริงที่เกิดขึ้น แม้ว่าเมื่อคืนจะทำใจแล้วบ้างบางส่วน
แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป .....อยากจะทิ้งตารางงานที่นัดไปแต่ก็ทำไม่ได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ไปดูใจมิสไม่ทัน
นัดที่โรงเรียนกับน้องๆเชียร์แล้วว่า 4 โมงจะพาไปหาสปอนเซอร์จตุรมิตร
ก็จำต้องหน้าชื่นอกตรมเข้าโรงเรียน และ เพื่อจะได้ไปแจ้งข่าวให้กับคุณครูทราบด้วย
ห้าโมงตรงก็ไปถึงวัดราษฏร์บูรณะ บุคคโล
ยังทันที่จะเข้าร่วมประกอบพิธีรดน้ำศพ
ภาพที่เห็นถูกแต่งให้สวยงามตามสภาพเท่าที่ทำได้
แต่อย่างไรมิสก็ยังคงงดงามอยู่ในจิตใจเสมอ
หลังจากส่งคราวข่าวให้กับรุ่นพี่รุ่นน้องรุ่นต่างๆ และ ทางโรงเรียน
ก็พบว่า มีความตื่นตัวจากศิษย์เก่าในหลายๆ รุ่น ถามไถ่กันมามากมาย
สุริยน ศรีอรทัยกุล (Beauty Gems AC105) ก็ส่งพวงหรีดมาด้วยความรวดเร็ว
ฐาปน สิริวัฒนภักดี (Thai Bev - Chang Beer) ก็ติดต่อเป็นเจ้าภาพในนามรุ่น 107
มิสไพบูลย์ สำนักอธิการ ก็เป็นธุระให้ทางโรงเรียนเป็นเจ้าภาพด้วยความฉับไว
ญาติๆมิส เค้ารู้สึกดีมากๆ เลย สำหรับการที่มิสเค้าได้มาเป็นครูอัสสัมชัญ
แล้วมีคนที่รักมิสมากมายถึงเพียงนี้.............
เสร็จจากงานศพ ก็กลับบ้าน ทำโน่นทำนี่ ไปเรื่อยๆ
ตั้งแต่บ่าย...น้ำตามันแน่นในอก ไม่มีไหลออกมาสักกะหยด
แต่คืนนี้ยามที่อยุ่ในห้องคนเดียว
ความเหงา ความโดดเดี่ยวก็เริ่มถามหา
คิดถึงการจากไป อย่างที่ไม่มีวันกลับมา
ภาพความจริงที่เราทำเป็นไม่นึกถึง ตลอดบ่ายที่ผ่านมา
มันอัดอั้นอยู่ในใจ หาทางระบายไม่ได้
เจ๊ก็เลยต้องขอใช้เนื้อที่ส่วนนี้อีกครั้ง
เพื่อเขียนความรู้สึกลึกๆที่อยู่ข้างใน
เพื่อให้น้ำตาที่ตกใน มันได้ไหลพลั่งพลูออกมา
ยังคงรักและคิดถึง มิสเสมอ...มิสพัฒนา วงศ์จันทร์
==================
กำหนดการงานศพ
ศาลาลาภเรืองยศ วัดราษฎร์บูรณะ บุคคโล (เลย Big C มาเล็กน้อย)
สวดพระอภิธรรมศพ 5 วัน 19.30 น.
วันเสาร์ 27 ญาติและครอบครัว
วีนอาทิตย์ 28
วันจันทร์ 29 AC107
วันอังคาร 30 โรงเรียนอัสสัมชัญ
วันพุธ 1
ประชุมเพลิง
วันพฤหัส 2 เวลา 14.00 น. (มีการทำบุญเลี้ยงพระแต่เช้า)
edit @ 15 Jul 2009 09:44:12 by Dusit (Joe)
เพิ่งรู้ว่าป่วย
เพิ่งรู้ว่าเสีย
ผมทำไรอยู่มาสี่ปี
มิสเป็น ครูประจำชั้นผมด้วย
เศร้าจัง
เสริชหาในเนท เห็น บล็อกของพี่ เลยขอระบาย
#1 By 114 (202.91.23.3) on 2009-07-09 10:42